Als het om mensen gaat…

Om nou te zeggen dat mijn levensvreugde wordt vergroot door de voorbij trekkende ‘stoute tienermeisjes’, ‘rijpe huismoeders’ en ‘ondeugende buurvrouwen’, …nou nee. Uitnodigend is anders. Maar dat is het lot. Aanhoudende crises van financiële, bancaire, valutaire, of semantische aard, afluister- en seksschandalen, moordende eenlingen, frauderende bankiers, sjoemelende bestuurders en dan ook nog een zomer die maar niet wil komen; het wordt de mens wel eens zwaar te moede. En wat doet de moede mens? Die zoekt ontspanning en vertroosting. In de natuur, literatuur, avontuur, desnoods drank, middelen, of in een of ander –isme. Maar ik? Als eenvoudig man beperk ik me tot de krant in een warm bad en tv met een biertje op de late avond. Soms te late avond. Publieke zenders staan dan al in de ‘herhaalstand’ en de commerciële zenders zijn overgestapt op de ‘commerciële boodschappen’. Op het ene kanaal word je door een strenge meesteres geïnformeerd over haar werkwijze, op het andere worden de kaarten voor een beller gelezen en op de volgende zender doet een blote vrouw een poging tot verleidelijke pose en spreekt je toe: “Jij…ja jij daar op de bank. Waar wacht je nog op schatje? Neem snel contact met me op. Bel me op nummer…”.

Toen ik me onlangs weer eens zo liet toespreken werd ik overvallen door de gedachte dat de manier waarop deze dames hun publiek tegemoet treden, exemplarisch is voor alles wat mis en voos is in deze wereld. Vorm en inhoud van de ‘boodschap’ is onverholen onoprecht, misleidend en denigrerend. Uit de regie spreekt een diepe minachting voor de mens en voor de doelgroep in het bijzonder. Vrolijk stemt het niet, om van vertroosting maar te zwijgen.

Maar dan opeens is er dat andere. Ook op de tv. Ook op de late avond. Ook te laat eigenlijk. En ook een vrouw. Maar dan als boodschapper uit een wereld die me lief is en die diametraal tegenover de leegte van de wereld van de commerciële boodschappen staat. Bijna had ik het gemist, maar gelukkig attendeerde mijn eigen vrouw mij er op (Liefde is….). En in plaats van naar bed te gaan, bleef ik tot na een uur ’s nachts kijken naar de, door de AVRO uitgezonden, documentaire ‘The Artist is Present’ over het werk van Marina Abramovic.

Wat ik zag was een indringend relaas over de levenslange worsteling van een vrouw om als mens en als kunstenaar erkenning te vinden. Oprecht, onopgesmukt, compromisloos, pijnlijk eerlijk, grappig, kwetsbaar menselijk. De documentaire liet me in diepe ontroering achter. En mij niet alleen. In de daaropvolgende week sprak ik verschillende mensen die ook waren geraakt door wat ze gezien hadden.

In de dagen daarna heb ik vaak gedacht aan de vele malen waarin ik in de afgelopen jaren heb geprobeerd om uit te leggen waarom Noordam & De Vries het motto ‘Als het om mensen gaat…’ voert. Die kernspreuk moet duidelijk maken dat wij vinden dat het welzijn van mensen altijd leidend moet zijn en boven alles gaat, in welke context dan ook. Tien jaar geleden werd daar vaak lacherig over gedaan. Tegenwoordig veel minder. Misschien is mijn uitleg beter? Verandert de tijdgeest? Is er behoefte aan tegenwicht voor waarden die mensonterend bleken? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik het nooit zo duidelijk heb kunnen uitleggen als deze documentaire: ‘Als het om mensen gaat…’mooier dan Marina Abramovic kan ik het niet zeggen.

Kunst als laatste schuilplaats? Dat gaat me wat te ver. Maar aangrijpend was het. En vertroostend; voor mij althans. Hebt u het gemist? En wilt het zelf wel eens zien? Ik raad het u van harte aan. Mits u over enig geduld beschikt, want het duurt even, maar het wordt dan ook steeds mooier. Ik laat het podium graag aan Marina Abramovic…The Artist is Present.

 

 

 

 

 

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 399

Geef een reactie