Europese lente?

milan_kunderaWat kan het leven verrassend zijn. ‘De ondraaglijke lichtheid van het bestaan’ flitste door mijn hoofd toen ik het hoorde. Misschien kwam het omdat Nederland zucht en kreunt onder het uitblijven van de zo gehoopte lente. Misschien ook omdat je als argeloos burger in dit land onbewust zoekt naar alles wat lijkt op een sprankje hoop in de niet aflatende stroom van somber nieuws (en alles vastgrijpt wat daar op lijkt). Het gekke is nog wel dat het gevoel werd gewekt door iets Europees. Door een marginaal randgebeuren waar ik normaal gesproken geen enkele aandacht aan besteed. Omdat het – vond ik tot voor kort – ook helemaal geen aandacht verdiende. Het niveau er van was zo bedroevend dat het – naar mijn bescheiden mening – een belediging voor de mensheid in het algemeen, en de meer gevoelige mens in het bijzonder, was (en Nederland zijn best leek te doen om daar nog ‘s stevig onder door te duiken). Maar toen ik Anouk’s ‘Birds’ hoorde, moest ik wel luisteren, of ik wilde of niet.Anouk Sad Singalong Songs

Haar lied was een verademing;  een antiserum tegen alle varianten van de Sja la la li’s die ons in de voorgaande jarenom de oren waren geslingerd. En toen heel Nederland zich massaal achter Anouk schaarde, dacht ik: zal het dan toch? Zal het dan echt? Is de dag gekomen dat het Nederlandse volk massaal roept, “Tot hier en niet verder!. We laten ons niet langer beledigen door liedjesmakers die denken dat we peuters zijn, of door televisiemakers voor wie ‘publiek’ kennelijk synoniem is met ‘randdebiel’. We willen geen ‘Sterren zakken door het ijs’, of ‘Sterren vallen van de schans’..we willen kwaliteit, we willen inhoud en – als het even kan – ook graag wat oprechtheid.”

Dat Anouk’s Sad Singalong Songs na het Eurovisie Songfestival met een klap op de eerste plaats van de Nederlandse Album Top 40 belandde, beschouw ik – ik wentel me in optimisme – maar als een variant op ‘stemmen met de voeten’…Misschien, heel misschien zijn we hier getuige van een historische omslag. Mogelijk wordt er later gesproken van het Nederland voor, en het Nederland na Anouk’s optreden.

no pasaran kleinCultuurhistorici zullen deze verandering later (ja..buiten onweert en regent het, dus ik droom nog even door) duiden als de Nederlandse versie van het beroemde ‘No Pasaran’, maar dan in ze zin van ‘Oprechtheid of Niets’. En misschien, heel misschien, wordt Nederland dan wel weer een gidsland en wijst het anderen op de ongelimiteerde mogelijkheden van cultuur en de vrijheid om die te benutten.

Milan Kundera’s ondraaglijke lichtheid van het bestaan gaat, bedenk ik me, over het leven van mensen die zich in een totalitaire staat een eigen universum scheppen. Als Anouk’s succes werkelijk een kentering inluidt en de invloed daarvan niet alleen Nederlanders, maar ook andere volkeren in Europa inspireert tot het herwinnen van de vrijheid, dan zou het best eens kunnen dat ik het volgend jaar – voor het eerst in mijn leven – naar het Eurovisie Songfestival ga kijken. Want dan wordt het ongemeen interessant en ongemeen spannend. Een ding weet ik nu al: mijn stem gaat in 2014 naar de Russische inzending met Pussy Riot.pussy riot 1

Warning: count(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/wp-includes/class-wp-comment-query.php on line 399

2 reacties op “Europese lente?”

  1. Ariel zegt:

    Menno, wat een mooi geschreven stuk optimisme. Ook ik laat dat verdorven Songfestival altijd links liggen, en je hoopvolle toekomstvisioen van NL na Anouk kan ik zeker invoelen. Maar ik hou m’n hart vast, gezien het beeld van het nieuwe Koninklijk Paar dat tijdens de rondgang bij elk dorp weer die Koninginnedagdebiliteiten moet verteren. En eh, No pasarán!? Bedoel je iets als: tot hier en niet verder met die als amusement gepresenteerde leeghoofdigheid die het grote publiek krijgt aangeboden? Tijd voor verzet! Of misschien toch: ‘Noch lohnt das Träumen?’

Geef een reactie